(یکی از دانشجویان این یادداشت را در اختیار ما گذاشته که ما آن را بدون کم و کاست تقدیمتان می کنیم)
در جامعه شناسی ارتباطات، مفهومی داریم تحت عنوان «اثر بومرنگ»* و آن زمانی است که یک وسیله ی ارتباطی با سوء استفاده از امکاناتش موجبات گمراهی بسیاری را فراهم می کند. در درازمدت چنان انگ دروغزنی به چنین رسانه ای می خورد که استفاده از آن شأن اجتماعی افراد را تنزل می دهد و استناد بدان به معنای فقدان اندیشه و ساده لوحی محسوب می شود. حتی اگر این وسیله سعی در پخش اخباری درست نماید نیز تحت تاثیر همین هویت ثانوی، خبر و اطلاعات آن فاقد ارزش و استفاده از آن به منزله اتلاف وقت تلقی می شود.
سرمایه گذاران رسانه ای نیز، پیش از سرمایه گذاری بر رسانه ای خاص، زمان و هزینه قابل توجهی صرف تحقیقات کارشناسی و میدانی بر جایگاه رسانه ی مورد نظر میان افکار عمومی می کنند تا ناآگاهانه سرمایه شان را روی رسانه ای بیمار و مبتلا به اثر بومرنگ نبازند.
شاهدیم برخی رسانه های مبتلا به این اثر حتی با صرف مبالغ کلان سالانه «نرخ در دسترس بودن»** (مثلا در مورد روزنامه ها تیراژ چاپ) شان هر روز افزایش می یابد؛ اما «نرخ فروش یا اقبال عمومی»*** شان هر روز بیش از پیش کاهش می یابد.
آیا کسانی که تمام تخم مرغ هایشان را در سبد رسانه ای مبتلا به این بیماری صعب العلاج می گذارند به نرخ اقبال عمومی نیز به اندازه نرخ در دسترس بودن فکر می کنند؟
*) Boomerang Effect
**) Accessibility Rate
***) Effectiveness/Trustfulness Rate
وبلاگ دانشجويان دانشگاه بين الملل قزوين
خبرنامه دانشگاه آزاد قزوین
علوم تربیتی پیام نور تویسرکان
منابع درسی و برنامه امتحانات پیام نور قزوین
سايت ثبت نام اينترنتی پیام نور قزوین
گاهنامه دانشجویان پیام نور قزوین
خبرهای دانشگاه پیام نور قزوین از دانشجوی بینا
